Hydroizolacja pozioma a pionowa fundamentów – czym się różnią i kiedy którą wykonać?

Hydroizolacja pozioma fundamentów odcina kapilarne podciąganie wilgoci z gruntu w górę murów, a hydroizolacja pionowa chroni ściany fundamentowe przed wilgocią i wodą napierającą z boku. Poziomą układa się na ławie lub w murze, pionową na zewnętrznej powierzchni ścian stykających się z gruntem. Obie działają w innych kierunkach i uzupełniają się, dlatego w większości budynków potrzebne są razem. O rodzaju izolacji pionowej decydują warunki gruntowo-wodne.

Hydroizolacja pozioma zatrzymuje wodę idącą w górę przez mur, a pionowa chroni ścianę fundamentową przed wodą napierającą z boku. W nowym budynku wykonuje się obie. Każda chroni przed innym zagrożeniem. W budynku istniejącym kolejność zależy od tego, skąd wilgoć wchodzi w ścianę. W SIVEL wykonujemy hydroizolację fundamentów zarówno poziomą, jak i pionową, a dobór poprzedzamy analizą warunków gruntowo-wodnych na danym terenie.

W skrócie

• Izolacja pozioma: przerywa kapilarne podciąganie wody w górę murów.
• Izolacja pionowa: chroni ściany fundamentowe przed wilgocią i wodą działającą z boku.
• Dobór ciężkości: wilgoć gruntowa wymaga izolacji przeciwwilgociowej, woda pod ciśnieniem przeciwwodnej.
• Budynek istniejący: iniekcja blokująca odtwarza izolację poziomą, a pionową wykonuje się po odkopaniu fundamentów albo iniekcją kurtynową.

Czym hydroizolacja pozioma różni się od pionowej?

Hydroizolacja pozioma blokuje podciąganie kapilarne, a pionowa osłania boczne powierzchnie fundamentów przed wodą z gruntu i opadów. Poziomą wykonuje się na ławie fundamentowej, w miejscu styku fundamentu ze ścianą, oraz w murze przyziemia. Pionowa pokrywa zewnętrzną stronę ścian fundamentowych i piwnic. Oba systemy są od siebie niezależne, ale muszą się ze sobą łączyć.

Skąd bierze się podciąganie kapilarne i po co izolacja pozioma?

Podciąganie kapilarne bierze się z porowatości cegły, betonu i bloczków, które działają jak układ drobnych kanalików. Woda z gruntu wnika w te pory i przemieszcza się ku górze, powodując zawilgocenie ścian, tynków i pomieszczeń. Izolacja pozioma przerywa tę drogę w jednym miejscu. Jej brak lub uszkodzenie sprawia, że wilgoć może trafić do wnętrza budynku. Skutkiem są pleśń, grzyby i powolna degradacja struktury muru, a w fundamentach także pęknięcia.

Kiedy izolacja pionowa musi być cięższa?

Cięższą izolację pionową wybiera się wtedy, gdy woda w gruncie wywiera ciśnienie na ścianę. Wilgoć gruntowa to woda związana z gruntem, która wsiąka albo jest podciągana kapilarnie, i wystarcza wtedy izolacja przeciwwilgociowa. Woda gruntowa stale nasyca grunt, naciska na elementy leżące poniżej swojego poziomu i wymaga izolacji przeciwwodnej.

Warstwy gruntu mają tu duże znaczenie. W gruntach przepuszczalnych wystarczają lżejsze zabezpieczenia, a w gliniastych i niemal nieprzepuszczalnych potrzebne są rozwiązania zaawansowane. Dlatego każde zlecenie zaczynamy od analizy warunków gruntowo-wodnych na terenie budowy. Izolację pionową wyprowadza się co najmniej 30 cm ponad poziom terenu, a przy wysokiej wodzie gruntowej wyżej.

Którą izolację wykonać, gdy fundament stoi, a ściany są wilgotne?

Wybór zależy od kierunku, z którego wilgoć wchodzi w ścianę. Wilgoć z dołu wskazuje na brak lub zniszczenie izolacji poziomej. Wilgoć z boku wskazuje na uszkodzoną izolację pionową. Często potrzebne są obie naprawy, bo źródeł zawilgocenia bywa więcej niż jedno. Objawy podpowiadają, gdzie szukać przyczyny.

• Pas zawilgocenia przy podstawie ściany: brak lub uszkodzona izolacja pozioma.
• Przecieki i zawilgocenie ścian piwnicy: uszkodzona izolacja pionowa albo woda działająca pod ciśnieniem.
• Zawilgocenie na styku ściany i płyty fundamentowej: nieszczelny styk, który wymaga iniekcji uszczelniającej.

W budynku istniejącym izolację poziomą odtwarza się iniekcją blokującą, która zatrzymuje kapilarne podciąganie wilgoci. Izolację pionową wykonuje się z zewnątrz po odkopaniu fundamentów albo jako iniekcję kurtynową, nazywaną też osłonową, od strony wewnętrznej. Materiałami iniekcyjnymi są między innymi żywice poliuretanowe i epoksydowe, żele akrylowe i krzemianowe, emulsje silikonowe oraz mikrocementy, a ich dobór zależy od warunków gruntu i potrzeb izolacyjnych.

Gdzie najczęściej powstają przecieki mimo wykonanej izolacji?

Przecieki najczęściej powstają w miejscu, w którym izolacja pozioma łączy się z pionową. Jeśli brakuje ciągłości na styku i uszczelnienia narożnika ławy, woda znajduje drogę wzdłuż krawędzi. Dlatego obie warstwy muszą na siebie zachodzić. Izolacja pozioma powinna być wyprowadzona poza lico ściany, żeby woda opadowa nie spływała po murze. Drugim słabym punktem są ubytki, nierówności i pęknięcia podłoża, które trzeba wyrównać przed położeniem powłoki, na przykład tynkiem cementowym, ponieważ na nierównym podłożu izolacja nie ułoży się jednolitą warstwą.

Jakie decyzje poprzedzają hydroizolację fundamentów?

Pierwszą decyzją jest ocena warunków gruntowo-wodnych, bo od niej zależy, czy wystarczy izolacja przeciwwilgociowa, czy potrzebna jest przeciwwodna. Drugą jest wybór materiałów. Rozważamy papy, folie, membrany, masy hydroizolacyjne, emulsje oraz zaprawy, a potem dobieramy je do konkretnego obiektu. Uwzględnia się też typ i głębokość fundamentu, bo płytkie ławy i głębokie ściany piwnic wymagają innych systemów. Pracujemy w konstrukcjach o różnej funkcji i liczbie kondygnacji, zgodnie z wytycznymi inwestora.

Konsultację wstępną można umówić przez zakładkę Kontakt na stronie firmy.

Podsumowanie

• Izolacja pozioma: odcina podciąganie kapilarne i musi być ciągła.
• Izolacja pionowa: dobiera się do wilgoci gruntowej albo wody pod ciśnieniem.
• Styk obu izolacji: najczęstsze miejsce przecieków, dlatego warstwy muszą na siebie zachodzić.
• Budynek istniejący: kierunek wnikania wilgoci wyznacza, którą izolację odtworzyć.